ادبیات عربی

موارد نصب مضارع به «أن» مقدره ؛ نحو مقدماتی

موارد نصب مضارع به «أن» مقدره

1- موارد جوازی:

در این موارد، جوازاً ان تقدیر گرفته میشود:

الف) بعد از حرف عطف ای که فعل مضارع را بر اسم صریح عطف کند. و اسم صریح در مقابل اسم مؤول است و تأویل به مصدر نرفته است.

و لُبس عباءةٍ و تقرّ عینی

در این مثال واو عاطف فعل تقرّ را عطف کرده به لِبس که اسم صریح است. تقدیر این است و ان تقرّ عینی. این واو معیت است.

معنا: همان فقر و چادر ساده ای که داشتم همراه با چشم روشنی، بهتر است از این است که لباس کاخ نشینان را بپوشم.

ب) بعد از لامِ کَی:

یعنی لامی که افاده معنای علیّت میکند به شرط اینکه بین لام و فعل مضارع لا فاصله نشده باشد که در این صورت اظهار أن واجب است.

جئتُک لأزورکَ

2- موارد تقدیر وجوبی:

الف) بعد از لام جُحود

لامی که بعد از ماده کونِ منفیِ به ما یا به لم می آید. وجه تسمیه این است که جحد به معنای انکار است و عرب وقتی میخواهد مطلبی را از ریشه نفی کند از این ماده استفاده میکند.

ما کان اللهُ لیُعذِّبَهم

لم یکن الله لیغفِرَ له

ب) بعد از أو» که به معنای الی یا الّا باشد.

لَاَلزِمَنَّکَ أو تُعطینی حقی

ج) بعد از فاء سببیتی که بعد از طلب یا نفی واقع شده باشد.

لا تَطغَوا فَیَحِلَّ علیکم غضبی (طغیان نکنید تا به دنبالش اگر طغیان کنید غضب من بر شما حلال میشود) (مثال برای طلب)

توجه کنید که نهی نیز از اقسام طلب است. امر، نهی و استفهام و … طلب هستند.

لا یُغضی علیهم فیموتوا   (مثال برای نفی)

د) بعد از واو به معنای مع که بعد از نفی یا طلب آمده باشد.

لا تأکلِ السمک و تشرُبَ الَّبَن

واو به معنای مع است به این معنای اینکه ماهی و لبن را با هم نخورید.

ه) بعد از «حتی» ای که به معنای الی(انتهای غایت) یا کی(تعلیل) باشد البته به شرط اینکه فعل مضارع استقبالی باشد و در غیر این صورت ما بعدش مرفوع میشود و حتی استینافیه یا ابتدائیه هستند.

اَسلمتُ حتی اَدخُلَ الجنه  (حتی = کی)

سرتُ حتی اَدخُلَ قم (حتی = الی أن)

قرارگاه عمار حوزه علمیه منصوریه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

1 × 3 =

دکمه بازگشت به بالا