تمییز ؛ نحو مقدماتی

تمییز نکره ای است که بر طرف کننده است ابهام را یا از ذات یا از نسبت ؛

تمییز جدا می شود از حال ( تفاوت های حال و تمییز ) به اینکه تمییز غالباً جامد می آید و هرگز تمییز به شکل جمله نمی آید و هرگز تمییز بر عاملش مقدم نمی شود و اگر مشتقی به کار رفت هم احتمال دارد حال باشد و هم تمییز ؛

تمییزی که رفع ابهام کند غالباً ابهام مقدار را برطرف می کند و مجرور شدنش کم است مثل عندی رطل زیتاً و به شکل قلیل ابهام غیر مقدار را بر طرف می کند که مجرور شدن تمییز زیاد است مثل عندی خاتمُ فِضَّهٍ

تمییزی که رفع ابهام از نسبت کند یا رفع ابهام از جمله می کند یا مرکب اضافی.

عامل نصب تمییز خود ذات است اگر رفع ابهام از ذات کند و مسند است اگر رفع ابهام از جمله کند.