شهیدحسین توحیدی در 14 تیر ماه 1341 در کانون گرم خانواده دیده به جهان گشود.
در سن 6 سالگی وارد دبستان شد و چون در محیطی روحانی پا گرفته بود و از استعداد خوبی برخوردار بود قرآن را تحت تعلیم پدر فرا گرفت.
پس از کسب موفقیت در دوره ابتدائی دوره متوسطه را در رشته برق در هنرستان صنعتی طالقانی ادامه داد و از آنجائی که علاقه شدیدی به تحصیل داشت در خارج از ساعات مدرسه به کلاس تقویتی رفته و زبان را به گونه ای ریشه ای آموخت.
به دنبال اوج نا آرامی های مردم مسلمان ایران علیه ظلم و بیداد درسالهای 57- 1356 شهید حسین توحیدی تحصیل را رها و شروع به فعالیتهای سیاسی و مبارزه با دیو پلید ستم شاهی نمود و مسجد را به عنوان سنگر ایدئولوژی انتخاب و بینش دینی سیاسی خود را رشد داد تا بتواند با افراد معلول الحالی که خود را در لاک مدافعین خلق پنهان نموده بودند مبارزه ای مکتبی داشته باشد.
از این رو تمامی وقت خود را در اختیار لحظات پرشور انقلاب نهاد .پخش اعلامیه های امام امت و بحث های عقیدتی و همفکری با اصحاب مسجد و بچه های محل جزء اولین گامهای او در جهت شناساندن چهره انقلاب اسلامی در جامعه بود.
در روزهای به یادماندنی خصوصاً 22 بهمن 1357 در شیراز سهم به سزائی در سقوط و تسخیر شهربانی به دست امت حزب الله داشت .
با پیروزی انقلاب اسلامی و به وجود آمدن زمینه های کافی برای کسب معارف اسلامی و علاقمندی به روحانیت و حوزه های علمیه شهید حسین توحیدی بر آن شد تا به حوزه های علمیه روی آورده و به عنوان طلبه در حوزه علمیه منصوریه مشغول به تحصیل گردید.
در پی آن توانست با شرکت در کنکور دانشگاه آزاد اسلامی در رشته معارف اسلامی دانشگاه بوشهر پذیرفته شود که به دلیل مسافت راه با تلاش و پیگیری مستمر موفق شد خود را به دانشگاه آزاد اسلامی فسا منتقل نماید.
به طوریکه در هفته چهار روز از شیراز از دروس طلبگی را در حوزه علمیه منصوریه و دو روز دیگر رادر فسا دروس دانشگاهی را فرا میگرفت و این در حالی بود که از وضع مالی مناسبی برخوردار نبود و مشکلات فراوانی را در این میان متحمل میگردید.
وی در خارج از وقت تحصیل در جلسات و مجالس سخنرانی و دعاهای کمیل و غیره شرکت مینمود و با پوشیدن لباس مقدس روحانیت مبارزات خود را به طور جدی دنبال نمود.
شناخت و درک صحیح از انقلاب او را برآن داشت تا با آن همه تنگ دستی در کمک به جبهه هادریغ نورزد و بارها با کمکهای مالی خود جبهه ها را یاری نمود .
مدتی به عضویت در کمیته امداد امام خمینی در جهت رفع محرومیت افراد کم بضاعت گام برداشت و بدون تظاهر و ریا در خفا با جمع آوری کمکهای مردمی مستحقین را در گذراندن امورات زندگی کمک می کرد .
با شروع جنگ تحمیلی، حسین با بی تفاوتی نسبت به امیال دنیائی لذات را برخود حرام کرد و به آموختن فنون نظامی پرداخت و در اولین ماههای جنگ روانه سرحدات شد تا با دشمن زبون به رویارویی بپردازد که پس از 35 روز نبرد بی امان با متجاوزین عراقی در جبهه ها به شیراز بازگشت ولی پس از چندی مجدداً تصمیم گرفت که برای دفاع ازحیثیت و شرف میهن اسلامی به سوی جبهه ها باز گردد لذا در اول تیرماه سال 1360 عازم مناطق جنگی شد با این تفاوت که این بار خود را آماده حضوری طولانی تا زمانیکه جبهه ها بدو نیاز داشته باشد نموده بود و بدینسان با اراده ای مستحکم در پِی حضوری پانزده ماهه در جبهه ها صاحب تجربیات بسیاری گردید و با مهارتی خاص که درتیراندازی داشت درخط مقدم به عنوان تک تیراندازخط شکن درحملات وعملیاتها شرکت میکرد.
در طول مدت جنگ تحمیلی تا سال 1365 با حضوری سی و پنج ماهه در جبهه ها به عنوان مجاهدی خستگی ناپذیر تحت هر شرایطی تحصیل در حوزه و دانشگاه رابرای خود واجب دانست و در دو سنگر جهاد و دانش به تلاش خود ادامه داد و سختیها و مشقتهای بسیاری را متحمل شد و این در حالی بود که مدتی از تحصیلات خود را در شهرهای مختلف ازجمله مشهد مقدس وتهران طی نمود .
نمونه دیگری که می توان به عنوان بردباری ومظلومیت ایشان ذکر کرد جراحاتی است که درجبهه ها متحمل گردید لکن خانواده را در جریان امر قرار نداد تا زمانی که به شهادت رسید وآثار جراحات خود نمایان گردید .
دربیان خصوصیات اخلاقی ایشان می توان حسن خلق، متانت، کم حرفی ، ملایمت در رفتار و مهربانی بادوستان را جزء خصائص ایشان شمرد.
به هنگام برخورد با عموم و همسایگان خوش برخورد و خوش مشرب بود و مرتباً جویای حال دیگران میشد.
اوقات فراغت را به صله رحم می پرداخت . خصوصاً با دوستان طلبه بیشتر در رفت وآمد بود و اکثر وقت خود را صرف مشورت وگفتگوی بادیگر طلبه ها می کرد.
باوجودی که سخت درگیر کلاسهای درس دانشگاه و حوزه بود و خود را آماده حضور در امتحانات دانشگاهی می کرد.
به اتفاق یکی از همرزمانش تصمیم به حضور مجدد در جبهه ها گرفت.
وی سرانجام در 26 دی ماه 1365 در کربلای پنج به شهادت رسید.
